Maarten, 1 oktober 2008
Nicaragua Granada

Nicaragua

Een koe keek me minutenlang aan, zijn blik nietszeggend en achterop een bedenkelijk brommertje. Ik zat beklemd in een warm, stinkend busje met mijn arm glijend over het zweet van mijn buurman. Echt genieten van de rit kon ik niet, de koe evenmin: het was alleen zijn hoofd wat in het mandje lag...

Dit was mijn eerste impressie van de stad Granada, vanwaar dit bericht komt. De verhalen die ik er over heb gehoord zijn echter ruimschoots overtroffen. Maar dat komt later.
Mijn laatste bericht kwam daags na de dollemansrit van de grens met Costa Rica naar San Juan del Sur. Deze rit, gedeeld met, en verantwoordelijke, Braziliaanse meid, bleek het begin te zijn van een groot theater en een nog groter complot. Na anderhalf week is zij ervandoor gegaan met 2 gestolen Ipods, één camera en wist het zo te brengen dat de overige gasten van het hostel haar verblijf hebben bekostigd. Een grote fout was dat zij de camera in het zelfde dorpje te koop aanbood waardoor de politie nu naar haar op zoek is. Ik ben er overigens schadevrij vanaf gekomen...

Bijna twee weken heb ik doorgebracht in dit 6000 koppige vissersdorpje, wat zich de laatste jaren voornamelijk heeft ontwikkeld als surfersdorpje. San Juan heeft een erg gezellige boulevard met veel restaurantjes en barretjes direct aan het strand van de grote baai. s’Avonds kun je er genieten van een werkelijk prachtige zonsondergangs met de meest extreem heldere kleuren die ik ooit heb gezien in een dergelijk fenomeen. In de omgeving zijn veel verschillende mooie stranden te vinden met grote golven.
Doordat ik mij gevestigd had in een surfers-hostel werd ik automatisch meegesleurd in een wereld van uitslapen, surfen en stappen. In de twee weken heb ik het surfen aardig onder de knie gekregen, al zeg ik het zelf! Na mijn vorige bericht kwam er al een opmerking over een foto van mij daadwerkelijk óp een surfboard. Nou, ik kan zeggen, die is er deze keer ook niet, simpelweg omdat men niet geduldig genoeg was. Het lijkt makkelijk maar het valt nog niet mee.. Het begin ging gepaard met veel vallen, je hoofd schurend over de bodem, je board tegen je ballen, gejammer en gevloek. Na deze bijna-verzuip-gevallen ben je blij dat een surfboard druift.. Maar wanneer je later er dan ook echt in slaagt een golf te berijden, dan zijn het die 6 seconden wat het biertje s’avonds beter doet smaken! In een surfers-cultuur is niemand alleen, waardoor we vaak als grote groep in een bar te vinden waren en wat zo’n dag erg gezellig maakt.

Overigens was de maand September een feestmaand in Nicaragua. Ook hier was ik dus op het juiste moment op de juiste plaats. Een twee-daags onafhankelijksheidsfeest, religieuze feesten en feesten waar je geen idee van hebt wat de reden ervan is, maar dat maakte dan ook niks uit. Onder het mom van ‘leer de cultuur kennen’ waren we dan ook op elk feest aanwezig.

Eén avond zal me ook lang bijblijven, de avond van de Open Night; iedereen die muzikaal talent heeft, of dacht te hebben, kon dit ten gehore brengen. Nu was dit niet zo heel bijzonder maar een spontane drum partij buiten op straat voor de bar daarentegen wel. Het begon met één persoon die een goed gevoel van ritme had en begon te slaan op de achterkant van een gallon watervat. Dit trok de aandacht van een aantal personen en pakten dat wat voor handen lag om mee te doen. De één keerde een grote stalen vuilnisvat op zijn kop, de ander vond een houten krat en het geheel klonk fantastisch! Eromheen vormde zich een grote groep mensen en begonnen te dansen. Het feest verplaatste zich van binnen naar buiten. Wel lullig voor die jongen die binnen gitaar stond te spelen en zijn grote doorbraak als sneeuw voor de zon zag verdwijnen..

Vanaf het binnenrijden van Nicaragua werd ik dagelijks op het feit gedrukt dat dit land nog zo zijn problemen heeft en erg arm is. Door voortdurende tekorten zijn er elektriciteits- en water onderbrekingen. Het complete dorp pikkedonker en elke activiteit wordt gestaakt. Een enkele restaurant behelpt zichzelf met een eigen generator. Kinderen die hele dagen over straat slenteren en bedelen om geld om hun ouders mee te helpen geld te verdienen voor die ene ‘boterham’ per dag. Onderweg zie je de armoedige toestanden pas echt. Aan elkaar gemonteerde afvalplaten en golfplaten wat men een huis noemt, nauwelijks ruimte voor het hele gezin omdat de was in de weg hangt, geen elektriciteit en alleen water na een goede bui. Ik zie het overal, maar zoveel als hier in Nicaragua nog niet. Wennen kan ik er niet aan, elke keer schud ik weer mijn hoofd en denk aan Nederland in wat van gelukkige toestand ik (wij) mij bevind.

Het volgende heeft niet zozeer met armoede te maken maar het heeft meer zijn charme. Het adres van mijn hostel doorgeven ging als volgt: Casa Feliz, vanaf de centrale markt 2 blokken Oost en 20 meter Zuid. Ik vind het geweldig!

De onafhankelijksdagen kwamen eraan en het plan was deze te vieren in San Juan. De werkelijks was dat Ross (Engelsman) mij heeft doen besluiten met hem mee te gaan naar Leon en de volgende dag, 5uur s’ochtends, zat ik met hem in de bus. Evenals Zack (Amerikaan) die een paar uur daarvoor ook besloot mee te gaan. Hij verbleef echter in een gastgezin en liet deze mensen geschrokken en verbaasd achter door 3uur s’nachts half dronken thuis te komen om vervolgens 10 minuten later weg te lopen met tas, surfboard en gitaar.

De feesten in Leon gingen gepaard met veel vuurwerk en massa’s mensen. Men had zich verzameld op een groot plein om eerst een vuurwerkshow te aanschouwen en daarna al gierend en brullend het op een lopen te zetten omdat er uit het niets, en volgens traditie, ‘stieren’ verschenen die de menigte op de hielen zaten. Deze stieren zijn personen met een vormgegeven doos op hun rug die vuurpijlen de rondte in schoten! Levensgevaarlijk, maar men vond het prachtig. Ik bekeek het gelukkig allemaal op veilige afstand aan en bedacht me dat ik nog liever meedoe aan de stierenlopen in Pamplona!

Het verplekken en reizen in Nicaragua en geheel Centraal Amerika is een ramp maar gelijkertijd ook fantastisch. Het makkelijke reizen in de ‘luxe’ bussen van Zuid Amerika, waar je een vaste plaats aangewezen krijgt, de ruimte hebt en het een moment van rust is, is het hier juist het tegenovergestelde! Ze noemen het ‘Kippenbussen’; afgewezen en APK onwaardige Amerikaanse schoolbussen. Deze zitten overvol, zijn bloedheet en stopt om de haverklap. Het zijn gelukkig geen lange afstanden maar je moet wel constant je spullen in de gaten houden.
Waarom is het dan zo fantastisch vraag je je af. Nou, iedereen die ik spreek heeft wel zijn eigen kippenbus-verhaal. Hilarische momenten! Zo ook die middag dat Ross en ik naar het strand gingen. 20 minuten met zo’n bus, maar eerst met een taxi-pickup-bus-geval die ons naar de bus bracht. We hadden hierin nog net een plekje op één van de twee banken kunnen bemachtigen. Vervolgens werdt het steeds voller en begon men steeds dichter op elkaar te zitten. De vrouw naast me werd me echter iets té gezellig en besloot maar te gaan staan. Ook hier wordt het principe gehanteerd dat de taxi nooit vol zit en op het eind werden ze er letterlijk ingeprópt! Beklemd aan alle kanten was het gelukkig niet lang meer.. Daarna de kippenbus. Achterin de bus is er ruimte voor baggage en dergelijke en ik nam hier plaats op een koelbox die ik deelde met een vriendelijke oudere man. Ross had een plaatsje op een bankje (de laatste rij en voor mij) naast een vrouw. Niks aan de hand op dat moment. Drie minuten later zat ik nog steeds vrij comfortabel en Ross muurvast tussen drie man op een bankje voor twee. Ik bescheurde mij van het lachen en kreeg een aantal keer het ‘Shut up!’ toegeslingerd.

Leon is overigens een erg mooie koloniale stad, gesticht in 1524. Het heeft de grootste Kathedraal van Centraal Amerika en het is gelegen in de meest vulkanische regio van Centraal Amerika. Op kleine afstand staan hier 10 vulkanen op een rij, waarvan een aantal nog actief zijn. Eén hiervan is Cerro Negro, de jongste en meest actieve vulkaan. Statistisch gezien wordt er om de 7 jaren een uitbarsting verwacht, de laatste dateert van 2000...
Vanaf het dak van de Kathedraal zijn deze vulkanen te zien en het uitzicht is fenomenaal!

Ook leuk was het weerzien van Kevin, een jongen uit Frankrijk die in het zelfde hostel verbleef als mij in Rio de Janeiro! Daar veel gezellige avonden mee beleeft en nu, 5 maand later en ruim 6000 kilometer verder zie ik hem weer. Ongelooflijk! Dit moest uiteraard gevierd worden en kwamen uiteindelijk terecht in een bar met een grote binnenplaats waar de kogelgaten in de muren zaten en het verplicht drinken was. Serieus, had je hem leeg dan moest je razendsnel een nieuwe halen anders werdt je er uit gezet. Geen verkeerde regel lijkt me. De kogelgaten zijn overigens overblijfselen van de liquidatie, in 1956, op de destijdse President van Nicaragua, Anastasio Somoza.

Daar waar ik in Brazilie nog gered ben door een toevalligheidje, in Leon had ik het niet.. Ook om geld te besparen en het mij niet zo’n heel lastige klus leek kwam het geniale plan om mijn haren zelf te knippen weer boven drijven.
Onder het motto ‘Uiiterlijk is niet belangrijk, maar je moet er wel mee over straat kunnen’ ben ik eraan begonnen maar het bleek allemaal iets té optimistisch waardoor het laatste deel van het motto steeds méér waarde begon te krijgen. Zolang ik mijn rug maar niet keerde vond men het nog aardig gelukt.

Tussendoor was Ross al vertrokken en besloten Kevin, Zack en ik door te gaan naar Granada. De laatste avond in Leon werd nog even goed gevierd en met een zorgvuldig gekweekte kater vervolgden we onze reis, naar een fantastische stad.
Ook deze koloniale stad is gesticht in 1524 en is gelegen aan de rand van het Nicaragua meer. In het parkje in het historisch centrum is het heerlijk toeven en kun je rustig genieten van het kleurrijke stadsbeeld en het bekijken van mensen.
De zeer drukke hoofdstraat doet me denken aan La Paz in Bolivia; een drukte van jewelste met marktkraampjes waar je van alles kunt kopen. In de centrale markt zag ik een oude bekende terug: de koe die me aankeek bij het binnenrijden van de stad! Met een zwakke maag kun je dit deel van de markt beter mijden want werkelijk elk deel van verschillende dieren wordt verkocht om maar te zwijgen van de lucht die er hing.

Inmiddels is Kevin ook vertrokken maar zal hem zeker weten ooit nog eens terug zien, evenals Zack die morgen denkt te vertrekken. Daarna reis ik weer alleen, waar ik eigenlijk wel weer naar uitkijk. Waarnaartoe is nog even de vraag maar dat lezen jullie de volgende keer wel weer.

Hasta mas tarde!

Maarten!

Ps: foto´s hoop ik binnen enkele dagen ook toe te voegen

Naar Maarten in Nicaragua bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl